همه انسانها بالطبع دوستدار دانایی اند

سنگ بر شیشه دلهاى پریشان نزدیم
ایمن از سنگ مکافات بود شیشه ما

                                   (غیرت همدانى)

                                               بنا امیدى از آن خوشدلم که چرخ نیافت
                                              بهـانه‏اى که تـوان از من انتـقام کشـد

                                                                            (شقاقى اصفانى)

                                                            درخت دوستى بنشان که کام دل ببار آرد
                                                             نهـال دشمنى بـر کن که رنج بیشمار آرد

                                                                                                                   (حافظ)

عیسى به رهـى دیـد یکى کشته فتـاده
حیران شد و بگرفت به دندان سر انگشت
                                   گفتا که که را کشتى تا کشته شدى زار
                                     تا باز کجـا کشته شود آنکه ترا کشت
                                                                     انگشت مکن رنجـه به در کوفتن کس
                                                                      تا کس نکند رنجه به در کوفتنت مشت

                                                                                        ( منسوب به ناصر خسرو)

دیدى که خون ناحق پروانه شمـع را
چندان امان نداد که شب را سحر کند

                                 هر بد که مى‏کنى تو مپندار کان بدى
                                 دوران فـرو گذارد و گردون رها کند
                                                                   قرض است کارهاى بدت نزد روزگار
                                                                   یک روز اگـر ز عمر تو ماند ادا کند

                                                                                        (حلیم شفائى کاشانى)

زنهـار مزن تیـر ستم بر دل درویش
کان تیر ستم تیغ و سنان در جگر آرد
                  نیکـو نبود تخم بدى کاشتن آرى
                  گر تخم بدى کارى آن تخم بر آرد
                                    از سنگدلـى سنگ منه  بر ره مردم
                                    کان کوه بزرگى بعوض در گذر آرد
                                                       چوبـى که زنى بر کف پایـى به تظلّم
                                                      بى شکّ و یقین دردسـرى را به سر آرد
                                                                             بیداد مکن جان برادر به حقیقت
                                                                             بیداد پدر زحمت آن بر پسر آرد

                                                                                             (شاه نعمت اللَّه ولى)

نگاهدار عنان را که اشک مظلومان
پیاده‏ایست که ره بر سواره مى‏بندد
                             مـده آزار بـه درویـش کـه آه دل او
                              آن خدنگیست که از جوشن جان میگذرد

                                                                        (عبرت نائینى)

                                                                   از تیـر آه مظـلوم ظالم امـان نیـابد
                                                                   پیش از نشانه خیزد از دل فغان کمان را

                                                                                                     (صائب تبریزى)

آه دل مظلوم به سوهان ماند
گر خود نبرد برنده را تیز کند

                                    (صائب تبریزى)

                                                       مشو کس را به کین خانه بر انداز
                                                       کـه هر کس بد کند یابد بدى باز

                                                                                (ناصر خسرو)

به کسرى چه خوش گفت بو ذر جمهر
که تـا مى‏خرامـد به کامت سپـهر
                                            مبادا به کس کینه و رزد دلت
                                              ملرزان دلـى تا نلرزد دلت

                                                                        مگو ناخوش که پاسخ ناخوش آید
                                                                        به کوه آواز خوش ده تا خوش آید

                                                                                                         (ناصر خسرو)

این جهـان کوه است و فعل ماندا
سوى ما آیـد نـداهـا را صـدا

                                     (مولوى)

                                   گر بد اندیش از تو بد بیند شود بد خواه‏تر
                                     ور نکوئى از تـو بیند شرمسارت می شود
                                                    ز آتش ظلم ار بسوزانـى دل مظلوم را
                                                     تیره تر از دود آتش روزگارت می شود
                                                                 گر کسیرا خوار سازى تا کنى خود را عزیز
                                                                  عاقبت آن خوار خار رهگـذارت می شود

                                                                                                  (ذوقى تبریزى)

نباشد همى نیک و بد پایدار
همان به که نیکى بود یادگار
            دراز است دست فلک بر بدى
             همه نیکوئى کن اگر بخردى
                        چو نیکى کنى نیکى آید برت
                        بدى را بدى باشد اندر خورت
                                     چو نیکى نمایدت کیهان خداى
                                     تـو با هر کسى نیز نیکى نماى
                                                   مکن بد که بینى به فرجام بد
                                                    ز بد گردد اندر جهان نام بد
                                                                 بـه نیکى ببایـد تن آراسـتن
                                                                  که نیکى نشاید ز کس خواستن

                                                                      و گر بد کنى جز بدى ندروى
                                                                       شبى در جهان شادمان نغنوی

                                                                                                               (فردوسی)